De lange staart van Chris

Het boek “The long tail” van Chris Anderson gaat over stijgende verkopen wanneer er meer keus is en het bereik groter wordt. Op zich logisch: als ik veel mensen kan bereiken (potentiële klanten) en ik veel verschillende producten aanbied, dan wil bijna iedereen wel iets van me kopen. Het internet maakt het mogelijk om veel mensen te bereiken en tegelijkertijd een grote hoeveelheid producten aan te bieden door producten pas te produceren wanneer ze verkocht zijn (bedrukte T-shirts), producten te digitaliseren (boeken, muziek, films), of decentrale opslag (ebay, marktplaats). Als je de opbrengt (y-as) uitzet tegen de producten (x-as) en de producten sorteert van meeste opbrengst naar minste, dan begint de grafiek met een piek (de hits) en heeft hij een lange staart naar rechts. Het lijkt een beetje op een 1/√x, zie hier een plaatje van Wolfram Alpha:

Het leek me interessant om meer te weten te komen van dit effect, dus heb ik de bestseller “The Long Tail” gekocht en gelezen. Chris geeft veel voorbeelden van bedrijven die profiteren van de long tail, vooral mogelijk gemaakt door het internet. Niet echt iets nieuws dus. De enige toevoeging is het plaatsen van de staart in een grotere historische context (het principe bestond al voordat er internet was). Halverwege het boek wordt het interessant als de ‘long tail van de tijd’ wordt besproken. Of toch niet, want “onderzoek is nog gaande”.

Chris geeft ook zijn visie op de toekomst, wat min of meer al het heden is. Het gaat om een nieuw soort hit, het product met een relatief hoge opbrengst. Veel hits worden ‘gemaakt’ doordat de producenten er veel reclame voor maken. Dat werkt steeds minder goed omdat de klanten er zelf negatieve recensies over het product schrijven en daarmee andere potentiële klanten van kopen weerhouden. De nieuwe hit werkt andersom: klanten schrijven positieve recensies waardoor er meer klanten komen. Zo is het mogelijk dat een initiatief van een amateur toch een hit wordt (New kids on the block?). De voorspelling uit hoofdstuk 16, “De Long Tail van de toekomst” (2 pagina’s): de staart van de tail wordt langer en dikker, voor alle producten. Eigenlijk dus zoals het altijd al is gegaan.

Chris Haalt ook nog even de “Paradox of choice” van Barry Schwartz aan (leuk filmpje op TED). De lange staart kan alleen bestaan bij een groot aantal producten. Een groot aantal producten binnen een bepaalde categorie, zoals soorten jam (hoeveel verschillende soorten jam verkoopt jouw supermarkt?). Wanneer er veel producten zijn om te kopen, moet je bij het maken van een keuze meer producten bekijken en vergelijken om uiteindelijk je keuze te kunnen maken. Barry geeft aan dat meer keuze niet alleen positieve gevolgen heeft (zie het eerder genoemde TED filmpje). Chris denkt echter dat de negatieve punten van Barry opgelost kunnen worden wanneer je hulp krijgt bij het kiezen. De invalshoek is echter wel wat anders, omdat Barry het heeft over ‘word ik gelukkiger van meer keuze’ en Chris meer gericht is op ‘verkoop ik meer producten als ik meer keuze bied’.

Ik vond de inhoud van het boek erg mager. Wanneer je de wikipediapagina over de Long Tail leest, dan lees je waarschijnlijk meer informatie dan wanneer je het boek leest. Omdat het boek wel lekker makkelijk leest, heb ik het toch maar uitgelezen. Een boek niet uitlezen is toch wel een beetje zonde van het papier…

Wat zou Google doen?

What Would Google Do?

What Would Google Do?

Één van de redenen dat ik ben gaan bloggen is het lezen van het boek “What would Google do?”, of WWGD, van Jeff Jarvis. In dit boek vraagt Jeff zich af wat Google zou doen als ze het voor het zeggen zouden hebben. De ‘normen en waarden’ van google als ‘Do no evil’, worden toegepast een aantal sectoren als de media, reclame, detailhandel, nutsbedrijven, industrie, dienstverlening, banken, gezondheidszorg, openbare instellingen (zoals scholen). En je raadt het al: als de bedrijven in die sectoren het zouden doen als Google, dan zou alles beter zijn.

Een grote blogpost

WWGD leest als een grote lange blogpost. De onderwerpen in het boek zijn al eerder aan de orde geweest op zijn eigen blog, Buzzmachine. Zoals in een blogpost, staan er in het boek sterke meningen over bepaalde zaken in, zoals afschermen van content door kranten en de manier van zakendoen door Dell. Het is ook gebruikelijk dat mensen kunnen reageren op een weblog. In een boek gaat dat wat lastiger, maar Jeff lost dat op door een aantal reacties te citeren. Om reacties uit te lokken, doet hij uitspraken als ‘Als de nerds het gaan overnemen – en dat gaat gebeuren – zouden we wat staatsbestuur betreft in een tijdperk van wetenschappelijke rationaliteit terecht kunnen komen.’ Dat maakt het voor mij wel leuk om te lezen, ongeacht of hij gelijk heeft. Waarschijnlijk hoopt Jeff op deze manier nog wat meer verkeer/links (Google sap, zoals hij dat noemt) naar zijn site te krijgen.

Meer dan een blog

Toch is het meer dan een blog. Niet alleen omdat nu alles op papier staat, maar ook omdat de stukjes tekst/blog nu in een grotere context worden geplaatst. Eerst wordt aangegeven wat Google doet en vervolgens hoe de andere soorten bedrijven die ook zouden kunnen doen. Het internet is een belangrijke factor hierin: de wereld is veranderd, is nu aan het veranderen en zal blijven veranderen, door internet. Volgens Jeff loopt Google voorop in de mogelijkheden die het internet biedt.

Onduidelijk

Is het een blogpost en de bedoeling dat het reacties uitlokt, of is het een serieus de bedoeling dat alle bedrijven gaan werken zoals Google? Het is volgens mij een leuk gedachte-experiment, maar niet meer dan dat. Door het boek te schrijven als een blog, is het mij niet altijd duidelijk of hij serieus een punt probeert te maken, of dat hij overdrijft om reacties te ontlokken. Als je zo veel op een blog schrijft als Jeff, dan kun je misschien ook niet meer schrijven om alleen te informeren.

Ik vraag me ook af voor wie de wereld aan het veranderen is. Je ziet wel dat IT bedrijven als Google steeds groter worden, maar in verhouding tot bijvoorbeeld de oliebedrijven blijft het een kleintje (Omzet 2008 Google: $21,8, Shell: $458). De vraag is hoeveel procent van de mensheid toegang heeft tot internet, hoeveel procent daarvan een blog heeft of daarop reageert. Bovendien is de groep mensen die zich daarmee bezig houdt voornamelijk academisch. Uiteindelijk hou je dus een relatief kleine groep mensen over en is het de vraag of het model van Google wel serieus toe te passen is op al die andere bedrijfstakken en voor alle mensen.

Conclusie

Lees het boek als je het leuk vind om blogs/columns te lezen en te spelen met de gedachte hoe bedrijven kunnen werken als ze bepaalde normen en waarden zouden omarmen.

Ik vind het zelf leuk om de mening van iemand te horen, zeker als dat een sterke mening is en afkomstig van iemand ‘die het kan weten’ of waarvan je weet dat hij nadenkt voordat hij iets zegt. Jeff is een journalist en sinds 2006 hoogleraar en ik zie een behoorlijk aantal hits als ik hem op google zoek, dus is hij toch wel iemand die iets interessants zou kunnen vertellen. Als er dan ook nog een mooi verhaaltje van wordt gemaakt, is het helemaal geweldig. Misschien dat ik daarom de column van Max Pam zo erg kan waarderen (zie mijn vorige blogpost).

Wat zou jij doen?